Afgelopen woensdagavond heb ik tijdens onze tweede competitiewedstrijd tegen (jawel) Nieuw-Roden 2 een knieblessure opgelopen. Helaas is nog steeds niet duidelijk wat nu precies het euvel is. Wat wel duidelijk is, is dat het bepaald geen pretje is.

Behalve dat het verschrikkelijk veel pijn doet, ben ik ook nog eens op andere mensen aangewezen. Op zulke momenten kom je tot de conclusie dat de alledaagse dingen, niet ze alledaags zijn. Aankleden, douchen, trap lopen, koffie halen, het gaat absoluut niet makkelijk meer. Ook Lasse Schöne zal dit inmiddels kunnen beamen.

Het ergste vind ik nog dat ik voor de zoveelste keer dit jaar in de ziektewet zit. Eerder dit jaar heb ik een maand af en aan met mijn rug gezeten (spit). En nu dit weer. De constante factor hierbij is de oorzaak: voetbal. Voor sommige mensen is het blijkbaar gewoon niet weggelegd om wekelijks te kunnen voetballen, zonder daarbij een aantal malen in het jaar flink geblesseerd te raken. Je gaat je dan toch e.e.a. wel afvragen: “Moet ik nog wel doorgaan met actief voetballen”, of “Moet ik dan alleen in de zaal, of juist alleen op het veld gaan spelen”.

Zeker nu ik het gevoel heb dat mijn zakelijke carrière redelijk in de lift zit, zijn dit kwesties waar ik hard over na moet denken. Voetbal zal altijd deel uitmaken van mijn leven. Waarschijnlijk zal dit wel een stuk passiever zijn dan dat het nu is :(.